Mostrando entradas con la etiqueta Autores. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Autores. Mostrar todas las entradas

lunes, 10 de febrero de 2014

BÉCQUER, poeta del amor...




Gustavo Adolfo Claudio Domínguez Bastida (Sevilla, 17 de febrero de 1836-Madrid, 22 de diciembre de 1870), más conocido como Gustavo Adolfo Bécquer, fue un poeta y narrador español, perteneciente al movimiento del Romanticismo. Por ser un romántico tardío, ha sido asociado igualmente con el movimiento posromántico. Aunque en vida ya alcanzó cierta fama, solo después de su muerte y tras la publicación del conjunto de sus escritos alcanzó el prestigio que hoy se le reconoce.
Su obra más célebre son las Rimas y Leyendas. Los poemas e historias incluidos en esta colección son esenciales para el estudio de la literatura hispana, sobre la que ejercieron posteriormente una gran influencia.

PARA MÁS INFORMACIÓN:


 





 

 
Podrá nublarse el sol eternamente;
podrá secarse en un instante el mar;
podrá romperse el eje de la tierra
como un débil cristal.

¡Todo sucederá! Podrá la muerte
cubrirme con su fúnebre crespón;
pero jamás en mí podrá apagarse
la llama de tu amor.


De: Rimas, leyendas y narraciones
 
Rima LXXII
Te vi un punto y flotando ante mis ojos
la imagen de tus ojos se quedó,
como la mancha oscura orlada en fuego
que flota y ciega si se mira al sol.
A dondequiera que la vista clavo
torno a ver sus pupilas llamear;
mas no te encuentro a ti, que es tu mirada,
unos ojos, los tuyos, nada más.
De mi alcoba en el ángulo los miro
desasidos fantásticos lucir:
cuando duermo los siento que se ciernen
de par en par abiertos sobre mí.
Yo sé que hay fuegos fatuos que en la noche
llevan al caminante a perecer:
yo me siento arrastrado por tus ojos,
pero adónde me arrastran no lo sé.
Gustavo Adolfo Becquer
 
 
 


miércoles, 29 de enero de 2014

Dous poemas de Curros Enríquez (1851-1908), poeta ourensán.


La Tierra del Agua./ Uxia: Voz principal /  Xosé Manuel Budiño: Gaitas, Flautas y Coros gallegos de hombre 

Este foi o primeiro poema en galego de Curros Enríquez, escrito cando aínda era estudiante. Tempo despois “Cántiga” foi musicada e converteuse nun dos temas máis coñecidos e tradicionais en Galicia.  


Manuel Curros Enríquez

CÁNTIGA   (5 de xuño de 1869)


No xardín unha noite sentada
ó refrexo do branco luar,
unha nena choraba sin trégolas
os desdés dun ingrato galán.
I a coitada entre queixas decía:
"Xa no mundo non teño ninguén,
vou morrer e non ven os meus ollos
os olliños do meu doce ben".
Os seus ecos de malenconía
camiñaban nas alas do vento,
          i o lamento
          repetía:
"¡Vou morrer e non ven ó meu ben!"
  
  Lonxe dela, de pé sobre a popa
dun aleve negreiro vapor,
emigrado, camiño de América
vai o probe, infelís amador.
 I ó mirar as xentís anduriñas
cara a terra que deixa cruzar:
"Quen pudera dar volta -pensaba-,
quen pudera convosco voar!..."
Mais as aves i o buque fuxían
sin ouír seus amargos lamentos;
          sólo os ventos
          repetían:
"¡Quen pudera convosco voar!"

  Noites craras, de aromas e lúa,
desde entón ¡que tristeza en vós hai
prós que viron chorar unha nena,
prós que viron un barco marchar!...
  Dun amor celestial, verdadeiro,
quedou sólo, de bágoas a proba,
          unha cova
          nun outeiro
i on cadavre no fondo do mar.  


Canta Luis Emilio Batallan

NOUTURNIO (Aires da miña terra", 1880)

Da aldea lexana fumegan as tellas; 
detrás dos petoutos vai póndose o sol 
retornan prós eidos coa noite as ovellas 
tiscando nas beiras o céspede mol. 

Un vello, arrimado nun pan de sanguiño, 
o monte atravesa de cara ó pinar. 
Vai canso; unha pedra topou no camiño 
e nela sentouse pra folgos tomar. 

-¡Ai! -dixo-, ¡que triste, 
que triste eu estou!­ 
I on sapo, que o oía, 
repuxo: -¡Cro, cro! 

¡Ás ánemas tocan!... Tal noite como esta 
queimóuseme a casa, morreume a muller 
ardeume a xugada na corte, i a besta, 
na terra a semente botouse a perder. 

Vendín prós trabucos bacelos e hortas 
e vou polo mundo de entón a pedir; 
mais cando non topo pecháda-las portas, 
os cans sáienme a elas e fanme fuxir 

Canta, sapo, canta: 
¡ ti e eu somos dous!... 
I o sapo, choroso, 
cantaba: -¡ Cro, cro! 

Soliños estamos antrambos na terra, 
mais nela un buraco ti alcontras i eu non; 
a ti non te morden os ventos da serra, 
i a min as entranas i os osos me ron. 

Ti, nado nos montes, nos montes esperas, 
decote cantando, teu térmeno ver; 
eu, nado entre os homes, dormento entre as feras; 
e morte non acho, si quero morrer. 

Xa tocan. .. Recemos, 
¡que dicen que hai Dios!... 
El reza, i o sapo 
cantaba: -¡ Cro, cro! 

A noite cerraba, i o raio da lúa 
nas lívidas cumes comenza a brilar; 
curisco que tolle nos álbores brúa 
i escóitase ó lexos o lobo oubear. 

O probe do vello, cos anos cangado, 
ergueuse da pedra i o pau recadou; 
virou para os ceos o puño pechado 
e cara ós touzales rosmando marchou. .. 

Cosollos seguíndoo 
na escura estensión, 
o sapo quedouse 
cantando: -¡Cro, cro!
 

Para saber mais sobre o autor:
http://es.wikipedia.org/wiki/Manuel_Curros_Enr%C3%ADquez
 http://www.terradecelanova.com/html/curros_enriquez.htm

martes, 14 de enero de 2014

JULIO VERNE


 
Escritor francés (1828, Nantes - 1905, Amiens) considerado el padre de la ciencia ficción moderna.

Fue el mayor de los cinco hijos que tuvo el matrimonio formado por Pierre Verne, que procedía de una familia vinculada a la jurisprudencia (su abuelo fue consejero notario de Luis XV y presidente del Colegio de Abogados de Nantes), y de Sophie Allotte de la Fuÿe, perteneciente a una familia de militares.

En 1847 comenzó sus estudios de derecho en París y se recibió de abogado en 1849, razón por la cual su padre le permite permanecer en París. Mientras tanto seguiría escribiendo teatro. A pesar de los deseos de su padre que quiso que se dedicara a su carrera de abogacía y ante la amenaza de quitarle el financiamiento, Verne sigue sin estar interesado en seguir esa la labor. Y ya sin el financiamiento de su padre, gasta todos sus ahorros en libros y se pasa largas horas en las bibliotecas de París queriendo saberlo todo: estudiando geología, ingeniería y astronomía, conocimientos con los que más adelante documentaría sus fantásticas aventuras y predijera con asombrosa exactitud muchos de los logros científicos del siglo XX. Hablaría de cohetes espaciales, submarinos, helicópteros, aire acondicionado, misiles dirigidos e imágenes en movimiento, mucho antes de que aparecieran estos inventos.

Recién en 1869 publicaría su primera novela "Cinco semanas en Globo", un éxito fulminante, gracias al cual firmó un espléndido contrato con el editor P. J. Hetzel, que le garantizaría la cantidad anual de 20.000 francos durante los siguientes veinte años, a cambio de lo cual, se obligaría a escribir dos novelas de un nuevo estilo cada año. Luego le siguieron otras novelas a la gran producción del autor: "Viaje al centro de la tierra"(1864), "De la tierra a la luna"(1865), y "20,000 Leguas de viaje submarino"(1870), El Faro del Fin del Mundo, La Isla Misteriosa, La Vuelta al Mundo en 80 Días, Los Hijos del Capitán Grant, Miguel Strogoff, ...La última novela antes de su muerte fue "La invasión del mar".

 

 
  
                         

Apasionado de los viajes y la ciencia, elementos fundamentales en su obra, despertó vivamente el interés por la ciencia y los inventos en el siglo XIX. Se le clasifica entre los escritores del siglo XIX y es el mejor exponente del entusiasmo por la revolución tecnológica e industrial de ese siglo. Documentaba sus fantásticas aventuras y predijo con asombrosa exactitud muchos de los logros científicos del siglo XX. Habló de cohetes espaciales, la llegada  a la Luna, submarinos, helicópteros, aire acondicionado...
 
   De muchas de sus obras se han hecho célebres películas y series de televisión.
 

 

jueves, 21 de noviembre de 2013

ANTONIO MUÑOZ MOLINA

OBRAS DESTE ESCRITOR QUE PODES ENCONTRAR NA BIBLIOTECA DO CENTRO:

NADA DEL OTRO MUNDO. Serie de relatos de amor, terror y muerte. Esconden una verdad de la que es imposible escapar.

TODO LO QUE ERA SÓLIDO. Ensayo directo y apasionado sobre el actual deterioro económico, político y social.

PLENILUNIO. Eniogma de un crimen.Narración eléctrica, llena de tensión, rabia y ternura. Libro denso, palpitante e poético.

LA NOCHE DED LOS TIEMPOS. Novela ambientada en los últimos años de la República y primeros de la Guerra Civil, y en la que se mezclan personajes reales y ficticios

EL INVIERNO EN LISBOA.A  través de una historia de amor e intriga, encierra un homenaje al cine negro americano y al mundo del jazz.

Antonio Muñoz Molina (Úbeda, Jaén, 10 de enero de 1956) es un escritor español y académico de número de la Real Academia Española (1996), donde ocupa el sillón u. En 2013 fue galardonado con el premio Príncipe de Asturias de las Letras.

 

 
 

AGUSTÍN FERNÁNDEZ PAZ

OBRAS DESTE ESCRITOR QUE PODES ENCONTRAR NA BIBLIOTECA DO CENTRO:

CONTOS POR PALABRAS. Oito breves historias, diferentes, pero cun elemento en común.

NOITE DE VORACES SOMBRAS. Emocionante novela sobre a memoria de tantos soños rotos pola guerra, o exilio e a distancia.

AIRE NEGRO. Mestura de elementos fantásticos e de terror. Historia de amor, narrada con suspense e intriga.

CORREDORES DE SOMBRA. Nunhas obras aparece un esqueleto, dentro dunha alfombra,cun furado de bala na cabeza. Quén será o morto?.

LÚA DO SENEGAL. Unha nena de Senegal deixa a súa casa en África e vaise a vivir a Vigo. O cambio e as novas vivencias resúltanlle moi difíciles.

MALOS TEMPOS PARA OS FANTASMAS. A familia de Marta vai vivir a unha casa antigua. A nena descobre un fantasma invisible.

O AUTOR:
Categoría: Escritor y profesor
Fecha de Nacimiento: En 1947
Lugar de Nacimiento: Vilalba (Lugo)
 
http://www.galegos.info/agustin-fernandez-paz

martes, 17 de mayo de 2011

DÍA DAS LETRA GALEGAS 2011


Lois Pereiro


O corredor de fondo perde o alento
fuxindo dunha vida inzada de renuncias
da súa liturxia obesa e oleosa,
mediocre nos seus comunais fracasos,
bágoas de xelo, indignación contida
non deu chegado a tempo de exercer
a súa rebelión,
nin de levar a cabo
a súa vinganza definitiva
contra un mundo inxusto, homicida, e cruel,
pola inutilidade da súa propia vida
solitario, enfermo e fatigado,
a morte anticipouse e chegou antes.
outono 95
 
 

Lois Sánchez Pereiro, máis coñecido como Lois Pereiro, nacido en Monforte de Lemos o 16 de febreiro de 1958 e falecido na Coruña o 24 de maio de 1996,1 foi un escritor e poeta español en lingua galega. No ano 2011 dedicáselle o Día das Letras Galega.

Estudou no colexio dos Escolapios e comezou a escribir con 15 anos.

Tras estudar Ciencias Políticas  e Sociología en Madrid decide pasar unha tempada de novo en Monforte de Lemos e de aquí volverá  a Madrid para estudar idiomas, fundando alí a revista Loia con Antón  Patiño, Manuel Rivas e co seu irmán Jose Luís Pereiro.
Anos despues, xa na Coruña únese á revista A Naval, e participa en varias antoloxías como son: De amor e desamor (1984), De amor e desamor II (1985), e colabora tambien noutras revistas como son Trilateral, Anima + e Luces de Galicia.

En Luces de Galicia publicaría Lois o seu oito capítulos da súa novela curta Naufragos do Paraiso.

Traballou como tradutor de idiomas e de dobraxe de cinema

Publicou dous poemarios en vida, Poemas 1981/1991 (1992) e Poesía última de amor e enfermidade (1995). En 1996, ano da súa morte, saíu á luz Poemas para unha Loia, que recolle obras da época madrileña, publicadas na revista Loia, e que inclúe o ensaio Modesta proposición para renunciar a facer xirar a roda hidráulica dunha cíclica historia universal dá infamia, publicado no nº 27 de Luzes de Galiza.
Obra:
  • Poemas 1981/1991 (1992)
  • Poesía última de amor e enfermidade (1995)
  • Poemas para unha Loia (1997)
  • Conversa ultramarina (2010)
  • Náufragos do Paradiso (2011)
  • Antoloxía (2011)
  • Modesta proposición e outros ensaios (2011)
  • Obra poética completa (2011)
  • Obra completa (edición bilingüe) (2011)
Leer más: Palabras y Mundos http://palabrasymundos.blogspot.com/
Enlaces de interés: